Dag 1: Genieten van de stilte en sneeuwscootertocht

Vroeg wakker

Het is hier vroeg licht en er zijn geen verduisterende gordijnen, dus was ik al wakker rond 5u30. Maar dat is niet erg, want ik had een mooi zicht vanuit mijn bed.

Ontbijt

Voor het ontbijt zijn we al even de omgeving gaan verkennen, en daarna hebben we lekker uitgebreid ontbeten met een adembenemend zicht.

Mijn nieuwe lievelingskleuren zijn sinds vandaag lichtblauw en glinsterend wit. 🙂

Conditie

Wat ik wel merk is, dat het wel handig was geweest als ik een betere, of zeg maar gewoon ‘conditie’ had gehad.

Je kan hier kicksleds meenemen, een soort step die ook een slee is, waarmee je wat sneller vooruit komt, maar een paar stappen en puf, ik ben al buiten adem. Door de sneeuw wandelen vraagt ook wat meer energie dan gewoon wandelen. En je kan ook langlauflatten lenen, maar daar ga ik me ook maar niet aan wagen.

Niet wassen

Waar ik erg aan moet wennen is dat je je ’s ochtends niet mag wassen. Alé, het mag wel, maar je doet het beter niet, omdat je dan meer vocht in je huid hebt, en dan kan je vrieswonden (frostbite) krijgen. Dus… wachten tot ’s avonds.

Je mag ook geen crèmekes opdoen (maar dat deed ik al niet) en ook geen sjmink (maar dat doe ik ook zo goed als niet). Omdat dat ook allemaal watergebaseerd is.

Nu… het is hier niet de ideale selfie week hoor. Er is wel wat werk aan mijn haar (wassen, drogen, wax in) maar als ik 10 minuten een muts heb aangehad, ligt mijn haar helemaal paraplu…

Hondjes

Deze ochtend vertrok er een groep met de sledehonden, en we zijn gaan kijken hoe ze zich voorbereiden en hoe ze vertrokken. Eerst mochten we nog niet voor de honden gaan staan, omdat ze dan denken dat ze mogen vertrekken, en ze moest de uitleg nog doen aan de mensen die met de sledes gingen rijden (hoe en wanneer ze moeten remmen enzo).

Hier zijn ze nog stil.

Van zodra de uitleg gedaan was, begonnen ze de lijnen van de honden op de juiste manier vast te hangen, en je had hen eens moeten horen! Ze hadden er heel veel zin in en konden niet wachten om te vertrekken.

Ik heb ook wat hondjes geknuffeld, en eentje heeft me zelfs kusjes gegeven. Als ik de foto achteraf bekeek, leek hij heel erg op Spookje…

Hier mijn andere nieuwe knuffelvriendjes.

Toen alle mensen en honden klaar waren, en ze vertrokken slee per slee uit de kennel was dat echt ontroerend mooi.

In de stilte in de zon

Daarna zijn we wat in de stilte in de zon gaan zitten. Na het ontbijt was het -20°C, maar het was stralende zon, en met de juiste kleren heb je daar dus echt geen last van. Zolang je aan het stappen bent, hoor je veel lawaai van de sneeuw die onder je botten kraakt. Maar als je stil staat. Whoow… Complete stilte. Heerlijk.

We hebben een uurtje buiten op zo’n kicksled gezeten. Ogen toe, gewoon genieten van de stilte.

 

Sneeuwscootertocht

Na de lunch, stond onze sneeuwscootertocht op het programma. Eerst kregen we uitleg over hoe we er mee moeten rijden, en daarna gingen we winterwonderland in. Whoow… Zoooo mooi! Dat maagdelijke witte landschap, de glinsterende sneeuw, de bomen met toefjes sneeuw op…

We hebben ook 2 keer rendieren gezien. Heel bijzonder was dat.

Je hebt daar echt het gevoel dat je aan het einde van de wereld zit. Niets of niemand te zien.

We zijn ook eens een verloren busje dat half ondergesneeuwd was tegen gekomen. Maar verder alleen maar blauwe lucht, witte sneeuw en bomen.

Soms waren er wat bochten tussen bomen, dat deed echt aan een pretpark denken.

Af en toe stopten we (we waren met 3 scooters: de gids, 2 andere vrouwen en wij 2). We kregen eens warme appelsap en een koekjes, of we konden eens wisselen van chauffeur.

Op een gegeven moment stapte de gids een aantal stappen in de berm, waar ze helemaal in wegzakte.  Op het einde ging ze op haar knieën zitten, stak ze haar handen in de lucht en zei ze ‘Dit is de Lapland foto’. Ik wist niet of ze bedoelde dat we er even allemaal moesten komen bijzitten, of dat we één voor één konden gaan poseren voor de foto, maar ik wou wel als 2e gaan.

Ik stapte in het pad dat zij had gemaakt en kwam aan de fotoplaats aan. Tadaa. Hier ging alles nog goed.

Maar dan terugkeren. Je zakt gewoon bij elke stap heel diep weg in de sneeuw. Je valt om, maar als je je handen zet, zakken die ook weg in de sneeuw. Je kan je dus nergens aan rechtduwen. Het was een hele klus om er terug uit te komen. En op het einde van de zit bleek het een grapje te zijn dat we daar allemaal in moesten. 🙂

Zo’n sneeuwscooter is wel een stoer ding.

 

Hier wat foto’s van onderweg.

En ook wat filmpjes om te kunnen meegenieten.

Hieronder kun je de rendieren zien

Hier reden we precies door sprookjesland.

iPhone X in de kou

Wat goed nieuws is, is dat de iPhone X het supergoed doet hier in de kou. Ik heb hem meestal in de buitenzak van mijn dikke winterjas zitten en na een hele dag foto’s trekken en video’s maken, staat hij nu ’s avonds op 83% en hij heeft het nooit begeven overdag.

Ziezo. Ik ga eens gaan gastronomisch eten sie nu.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s