Dag 2: Lannavaara city

Deze ochtend had ik echt het gevoel dat ik veel langer had geslapen. Maar toen ik na een tijdje op de klok keek, bleek het weer 5u15 te zijn. Nu ja… niet erg. Dat zijn meer uurtjes vakantie vandaag. 🙂

Zen wandeling

Deze ochtend een kleine zen wandeling gedaan in m’n eentje. Lekker langzaam.

 

Eens naar de paardjes gaan kijken waar we waarschijnlijk zaterdag een tocht mee doen.

Weer een lekker ontbijtje gegeten met zicht op een sprookjesdecor.

Lannavaara city

En daarna gingen we ons dorpje eens verkennen. Het is een piepklein dorpje met 79 inwoners. Er is een kerk, een winkeltje, een kristal- en mineralenmuseum en een klooster met 2 nonnen.

De lodge waar wij zitten, was vroeger deel van de universiteit. Er wordt hier geologie en vooral gemmologie onderwezen, wat zo’n beetje inhoudt dat ze de verschillende soorten stenen leren kennen en dat ze kunnen zeggen of het echte zijn of niet, en ze leren de stenen ook bewerken. De streek leeft hier echt op het ontginnen van mineralen en ijzer uit de grond (als ik het allemaal een beetje goed heb begrepen).

Ok. Eens gaan kijken.

Nemen we een rugzak mee? Gho nee, we hebben niet echt iets nodig. Maar misschien is het gewoon interessant om een betaalkaart mee te nemen voor als we in het winkeltje iets zouden kopen. Aanvaarden ze daar maestro of moet het Visa zijn? Geen idee. Ok. Ik zal mijn Visakaart meepakken, neem jij dan je Maestro?

En we waren vertrokken.

Eerst naar het stenenmuseum. Er stonden heel heel veel ongelooflijk mooie stenen van over heel de wereld.

Ook nog veel uitleg gekregen van de mevrouw. De stad Keruna die vooral op mining leeft, heeft zoveel en diep gegraven onder de grond, dat de stad zou kunnen instorten. Daarom zijn de ze de stad Keruna aan het opschuiven. Zot he?

Daarna doorgewandeld naar het kerkje.

Teleurgestelde nonnetjes

Nog een stuk verder kwamen we aan het klooster dat er wel niet als een klooster, maar als een gewoon huis uitzag. Het verhaal doet de ronde dat je daar zeker eens moet binnengaan als je in de buurt bent. Ok. Aangebeld.

Een redelijk jonge non die goed Engels sprak kwam opendoen in haar blauwe werkoveral. Ze is zich gaan omkleden en zei dat ze aan het huis aan het werken waren. Dat ze alles zelf deden omdat ze weinig geld hadden, maar het was allemaal ook zo’n beetje contemplatie om dichter bij God te zijn.

Zij was van Polen en was hier nu een jaar of 5. Ze vroeg of wij nog katholiek waren. Ik dacht dat het beste voorzichtige antwoord was dat we wel gedoopt waren en onze communies hadden gedaan, maar dat bleek niet genoeg te zijn. Ze vroeg of we ook nog naar de kerk gingen? Dat niet nee.

Aiaiai. Daar was ze echt niet blij mee. Het was zo pijnlijk voor haar om te zien dat zoveel mensen afhaakten. Ik probeerde voorzichtig met aan te geven dat ik echt wel geloof dat er meer is, maar dat was helaas niet genoeg. Jezus en God liefhebben dat is wat we moesten doen.

Ze had wel een hele gelukzalige en liefdevolle blik in haar ogen. Ze toonde de kamer waar ze hun vieringen in deden. Ze had er een heel mooi zicht op de bevroren rivier. Als ze eens naar de mis wilden moesten ze 400 km enkel rijden. Maar dat hadden ze er wel voor over.

Of er in Keruna (dichtsbijzijnde stad op 85km van hier) dan geen kerk was? Nee, alleen een Lutherse. En af en toe kwam er daar ook wel eens een priester die dan gebruik mocht maken van hun accommodatie en dat was ook wel goed.

Voor ze doorging, gaf ze ons allebei een amulet van Maria die nu over ons zou waken. Dat was heel lief en gaf een veilig gevoel. 🙂

Ik heb binnen geen foto’s getrokken, maar de kicksled voor de deur met de naam van hun goede vriend op was wel mooi.

Winkeltje

Daarna gingen we naar het winkeltje dat echt goed uitgerust was. Het was een klein winkeltje, maar je kon er echt wel alles vinden. Van ijsjes en microgolfmaaltijden tot handcreme. Ik zou er zelfs kunnen overleven. 🙂

Ik wou wel een fles water, want ik vind het kraantjeswater hier erg raar smaken.

Toen ik aan de kassa kwam, voelde ik in mijn zakken en kon ik mijn Visa kaart niet meer vinden. Hmm. Raar. Had ik ze dan toch niet in mijn zak gestoken toen we vertrokken? We zullen straks thuis wel zien.

Onderweg wel wat uitgekeken, maar mijn Visakaart is wit-grijs en op sneeuw is dat dus niet zo ideaal. Maar thuis bleek ze ook niet te liggen.

Ik was het even gaan melden aan de receptie. Mocht iemand een kaart binnenbrengen…

Ik ging nog niet meteen blokkeren, want misschien was ze wel snel terecht, en de mensen die hier zitten hebben echt geen slechte bedoelingen.

Jassen gewisseld

Na het eten wilden we nog eens de toer gaan doen die we deze voormiddag hadden gedaan om te kijken of we de kaart ergens konden terugvinden. Toen we naar de hal gingen waar we onze jassen en botten hadden achtergelaten, bleek dat anderen met onze jassen (met de sleutel van onze chalet in) weg waren. Er waren 2 andere jassen over, één met sigaretten en een aansteker in de zakken, en één met een skibril in de zak.

Buiten stonden een paar groepen mensen die aan een activiteit gingen beginnen, dus even gaan vragen of ze even in hun linker jaszak konden voelen of er toevallig een sleutel inzat, maar nee. Niet bij de mensen die buiten stonden.

Terug naar de receptie om te laten weten dat anderen met onze jassen weg waren en dat we dus niet binnen konden in ons huisje.

Het meisje aan de receptie vroeg zich bezorgd af hoe het kon dat we zoveel pech hadden (Visa kaart en nu jassen/sleutel weg) op één dag. (maar wij bleven er wel vrolijk onder hoor)

Voorzichtig voegde ze eraan toe dat haar moeder haar had geleerd dat alle slechte dingen altijd met 3 komen… Oei. Hebben we snel zitten nadenken of we niet nog een ander ongeluk hadden gehad vandaag zodat we al aan 3 zouden komen?

Lieve haar lens was deze ochtend gescheurd. Oef. Dan hebben we de 3 al gehad. 🙂

We hebben een reservesleutel gekregen voor onze kamer en ze hadden ook nog 2 andere jassen in hun dressing hangen voor ons.

Goud zoeken

Lannavaara is een plaats waar goudzoekers naartoe komen. Maar wij gingen vandaag op zoek naar de verloren Visakaart. We namen 2 kicksleds mee en gingen op pad.

De kans bestond dat ik ze in de zak met rits van mijn fleecetrui had gestoken en als mijn iPhone daar ook inzit, en ik haal die eruit met handschoenen aan, dan zou ik het niet gemerkt hebben als de kaart er was uitgevallen.

Het overkomt me normaal nooit dat ik dingen kwijt geraak, maar in de heenreis, ben ik mijn identiteitskaart ook al bijna 3 keer kwijt geweest en waren het mensen rondom me op het vliegtuig of in de bus van het vliegtuig naar de luchthaven die me erop wezen dat mijn identiteitskaart op grond gevallen was.

Toen we in de voormiddag aan het stenenmuseum stonden, was er een grote sneeuwruimer voor het museum aan het werk sneeuw aan het ruimen, opscheppen en wegrijden.

Lieve had toen we er stonden iets zien vallen/liggen, en had gevraagd of dat niet van mij was. Ik heb het maar vanuit een ooghoek gezien, maar het leek haar en mij een iets groter papier ofzo. Dus toen geen acht op geslagen. Vooral… de sneeuwruimer had het net opgeschept samen met een grote hoop sneeuw.

Lieve had al aangegeven dat we misschien dikke handschoenen moesten meenemen voor als we in de sneeuw zouden moeten graven, maar dat was voor mij geen optie. Als die sneeuwruimer echt die kaart had opgeschept, dan was het een verloren zaak. Als we ze niet vonden, zou ik ze laten blokkeren en een andere aanvragen.

Ik was het museum binnengegaan om te vragen of ze een kaart hadden gevonden en ging nog eens door alle ruimtes, terwijl Lieve even later buiten met 2 handen stond te zwaaien.

Ze had de kaart gevonden… op een grote sneeuwhoop net achter het muesum???!!! Stel je voor! Ze had rondgekeken waar de sneeuwruimer de sneeuw eventueel zou kunnen gegooid hebben, ze was naar die berg gegaan… En daar lag de kaart!

Danku (amulet van) Maria voor de goede zorgen, zeggen we dan. 🙂

De uitdrukking ‘een speld in een hooiberg zoeken’ is bij deze aangepast naar ‘een witte visakaart in een sneeuwberg zoeken’. 🙂

Rendieren

Als we dan toch al zo ver waren, konden we evengoed doorrijden naar de rendieren. Normaal is dat een betalende uitstap, maar Lieve had de uitleg vorig jaar al gekregen dus heeft zij nu gids gespeeld.

We hebben wat mooie foto’s van de rendieren kunnen trekken, en ondertussen heb ik meer geleerd over de originele samicultuur en de rendierherders en dat ze vroeger in tenten leefden met hun gezinnen en zo rondtrokken samen met hun kuddes, maar dan vond de regering het onverantwoord en gaf hun houten huisjes waarin ze konden (moesten) wonen, en dan konden ze dus niet meer mee rondtrekken met hun kuddes, wat maakte dat hun gezin in het huisje bleef en de herders vaak weken van huis, alleen waren in de kou en dat ze dan te veel dronken en ook wel een beetje veel depressief werden. Niet zo goed dus eigenlijk.

Hier wat mooie foto’s die Lieve heeft getrokken van rendieren.

 

Het tentje waar ze vroeger in woonden.

De nieuwe huisjes die ze nu hebben gekregen.

Bevroren rivier

Onderweg van de rendieren naar de lodge, kwamen we aan de bevroren rivier. Een hele breder rivier waar in de zomer een veerboot overgaat.

We hebben dus in het midden van een brede rivier gestaan. Een beetje speciaal toch.

Ook een beetje chillen op ons kicksleds in de zon.

Dit is trouwens mijn favoriete verkeersbord. 🙂

En dan maar eens terug naar de lodge. Ondertussen hadden we de techniek met de kicksleds helemaal onder de knie.

Deze avond

Vanavond nog op het programma: lekker eten.

En dan een sneeuwscootertocht by night. Wie weet met wat noorderlicht erbij…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s