Dag 6 – Verjaardag & Paarden

Vandaag is het dus ‘verjaar’-dag. 🙂

Lieve had voor een kaartje gezorgd, een bus rode bessensap, iets wat ze hier veel drinken en wat ik heel lekker vind (je doet me veel meer plezier met een bus fruitsap dan met een fles champagne of wijn, wat ik toch niet lust). En er waren vlaggen om op te hangen. Alles om er een perfecte verjaardag van te maken.

Verrassing!

Toen we van onze chalet naar het restaurant wandelden, kreeg ik een volgende verrassing. Voor het huis waar de staff slaapt, stond er ineens een baby rendier!!??

Het baby rendier en wij stonden alle 3 perplex gewoon naar elkaar te kijken tot het baby rendier besloot dat het toch beter rechtsomkeer maakte.

Hoe ongelooflijk bijzonder is het om een rendier van zo dichtbij te kunnen zien!

We zijn daarna nog gaan kijken in de richting waarin hij was vertrokken, maar hij was nergens meer te bespeuren.

Crazy horse riding

Om 10u stond de tocht met de paarden op het programma. De (supersympathieke) gids gaf eerst wat meer uitleg over de paarden.

Eerst een beetje paardjes knuffelen.

We gingen met 5 op pad vandaag.

De meeste paarden waren rond de 20 jaar, en er waren er 2 van 6 jaar. De kwajongens/speelvogels zo’n beetje. Eén van de jonkies was onlangs gekwetst en ging niet mee, de andere wel.

Ze vroeg in het begin wie er al ervaring had met paardrijden. Ik zei dat ik dat wel eens had gedaan, maar dat dat 30 jaar geleden was.

Ze toonde eerst hoe je een paard klaarmaakt. Borstelen om het vuil los te maken met één borstel en daarna proper maken met de andere borstel. Ze zocht een vrijwilliger en dat wou ik wel graag doen. Ze zei dat ik het heel goed deed, en dat ik bij deze een job in the lodge had. 🙂

Daarna moesten de hoeven nog proper gemaakt worden, het zadel opgelegd worden, en dan was het tijd om de paarden toe te wijzen aan de mensen.

Ze dacht goed na bij iedereen die ze een paard toewees, en ik kreeg uiteindelijk… één van de jonge speelvogels en ik mocht achteraan lopen. Ze had er blijkbaar veel vertrouwen in dat ik met mijn beetje ervaring 30 jaar geleden dat paard wel de baas zou kunnen. Owkey…

Mijn paard liep niet gewoon mee met zijn snoet in de richting van waar de andere liepen, maar zat naar links en naar rechts en naar boven te kijken en oh daar een tak waar ik aan wil knabbelen en pfff dat bit stoort me ik ga een beetje met mijn hoofd in het rond draaien dan heb ik er mss minder last van.

We gingen vaak door diepe sneeuw, wat me niet gemakkelijk leek voor de beestjes, maar blijkbaar was het beter voor hen dan op de paden die er vlak uitzagen voor bv de sneeuwscooters, omdat ze ineens door die platgereden laag sneeuw konden zakken.

Op een gegeven moment ging iedereen een pad in naar rechts, maar mijne Sunny (zo heette mijn paard) besloot naar links te gaan, en op dat moment begint hij te struikelen en bleef hij pogingen doen om terug rechtop te komen, maar dat bleef maar mislukken. Ik hield me met man en macht vast aan het handvat op het zadel. Het leek wel zo’n rodeo ding op de kermis dat je eraf wil gooien. Ik wist niet wat nu het beste was, eraf springen (je valt hier toch zacht in de sneeuw) of maken dat ik erop bleef zitten. Maar ik ben kunnen blijven zitten en uiteindelijk is hij terug recht op zijn benen geraakt. Phoew. Dat was even spannend.

De gids zei dat ik het heel goed had gedaan. Dat anderen meteen aan de teugels zouden beginnen trekken uit paniek wat het erger zou maken, maar dat ik rustig en ontspannen bleef en dat dat het beste was.

Even later was er een rustmomentje en daar was ik wel blij om.

We hielden halt aan een bevroren meer waar in het midden een floating sauna op staat. In de zomer kan je dus naar dat eilandje varen, sauna nemen en als je te warm krijgt het meer inspringen.

Op een gegeven moment kwam er ook een rendier op ’t gemakske voorbij gewandeld.

Wauw! Weer één zo dicht!!

Hoeveel geluk kan je hebben op één (verjaar)dag?!

Of misschien was die op zoek naar haar verloren baby rendier?

Op de terugweg probeerde ik nog meer ontspannen te zijn, vertrouwen te hebben in mijn jonge onstuimige vriend, zelf mijn energieniveau heel zen te maken en dat nam hij blijkbaar over, want de terugweg verliep rustiger.

Kijk, nu zijn we vriendjes.

Crazy horse 🙂

Deze avond gaan we nog op pad met een slee die getrokken wordt door een sneeuwscooter, de bergen in. Wij moeten alleen maar in de slee zitten, dus lekker relax.

Als er nog noorderlicht te zien zou zijn, dan is het in de bergen een mooie plek om het te zien. Ze voorspellen wel bewolkt weer wat de kans kleiner maakt. Daarom heeft ook nog niemand anders zich ingeschreven. We zijn dus (voorlopig) met 2 (terwijl er max 12 mensen meekunnen).

We hebben hier al zoveel geluk gehad, dus wie weet klaart het deze avond nog op en krijgen we nog een mooi privé noorderlichtspektakel op de berg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s