Laatste avond

Korean, de gids stelde gisterenavond voor om naar een andere berg te gaan, iets dat klinkt als Paljas. Een ander soort berg, waar we nog niet geweest waren. Waar zelfs dit seizoen nog niemand was geweest van de gasten.

Vroeger in de winter mogen ze er niet komen met hun sneeuwscooters, omdat de rendieren graag gebruik maken van de trails die de scooters maken.

De beestjes zakken ook heel diep weg in de diepe sneeuw en op die trails kunnen ze gemakkelijker wandelen. Maar de rendierherders willen niet dat ze van die berg afgaan (begin ze anders maar eens te zoeken) daarom… Geen sneeuwscooters.

Maar nu zaten er bijna geen meer op die berg, dus mochten we er naartoe.

Ze hadden de grote slee ook vervangen door een bakske waar we gewoon met ons 2 in konden zitten, met een rendiervelleke onder en op ons.

Helemaal de berg op gereden. En daar was het helemaal wit (en pikkedonker natuurlijk). Het pad naar de berg was een trail die hij zelf nog maar onlangs had uitgezet. Het is echt ongelooflijk hoe die gasten hun weg daar vinden in een landschap dat er overal ongeveer hetzelfde uitziet. Wit met soms wat meer en soms wat minder bomen.

Toen we boven waren vroeg hij of het goed was dat we langs een andere weg terug naar beneden gingen. Ja hoor. Hij zei wel dat hij eerst een park toerkes op de top zou rijden, omdat hij het pad naar beneden moest terugvinden. Dat is echt zo onvoorstelbaar. In de pikkendonker rijdt die dan rond op de vlakke top van die berg waar elke zijkant er hetzelfde uitziet, en ineens heeft hij dan de juiste kant gevonden en kunnen we naar beneden.

Wat verderop deed hij teken dat we 2 rendieren voor ons hadden lopen. Wauw! De 3e keer rendieren vandaag. Alle goede dingen komen per 3 zeker? Ze liepen een tijdje voor ons uit op het pad. Ze wilden wel van het pad, maar ze zakten te diep in de sneeuw, dus gingen ze verder op ons pad. Maar wat later zijn ze dan toch ergens afgeslaan.

Wat verder zijn we dan gestopt om iets te drinken (warme appelsap) en een kampvuurke te maken. Het hoefde eigenlijk niet echt voor mij, want we hadden al wat kampvuurkes gehad, en als je dan in die rook zit, is dat niet zo aangenaam (en stinken al je kleren naar de rook). Maar Lieve had er wel zin in, en deze keer ging de rook naar de andere kant en was het wel gezellig.

Lieve had ook nog cake met kaarsjes bij om mijn verjaardag te vieren op locatie. 🙂

Ik heb nog veel kunnen vragen aan de gids, dus heb nog veel interessante verhalen gehoord over hoe Explore the North is ontstaan, over wat hij in de zomer doet als Cannoyninggids in Spanje, over of hij zich nooit ergert aan mensen (nee), over het verschil tussen de andere (Pinetree) lodge en Aurora mountain lodge (Pinetree iets groter, meer hotelachtig, iets meer husky mogelijkheden, bv ook avondtour), maar Aurora mountain lodge mooiere natuur, meer rust en goed als je van ‘kleinschaliger’ houdt, over relaties tussen de staff (eigenlijk niet echt veel, of toch niet langdurig), en waar de honden van de staff blijven als ze moeten werken. Allemaal toffe dingen om te weten.

We hebben geen noorderlicht meer gezien, maar dat maakte echt niets uit. We hebben ’t uiteindelijk 3 keer gezien deze vakantie.

Amai amai. Wat een ongelooflijk mooie bijzondere vakantie was dit. Zo’n mooie dingen gezien, bijzondere dingen beleefd, de complete stilte kunnen ervaren, je continu in een sprookjeswereld wanen.

Echt… een absolute aanrader.

Ik schrijf als ik thuis ben nog wel een post over tips als je ook eens naar hier wil komen.

Om 9u gaan we de bus op, 3u rijden naar de luchthaven. Dan 2 vluchtjes nemen en tegen 20u vanavond kan ik mijn eigen hondjes weer knuffelen. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s